Leven en dood worden vaak in één adem genoemd. Hoe kun je hiernaar kijken en je leven en werk mee verrijken? Zodat je groeit naar een persoon en professional die met meer tevredenheid en positieve energie leeft en werkt, en waarbij je talenten meer tot hun recht komen?
Hier volgt een perspectief…
Dood is niets anders dan de destructie van een vorm. Geboorte is niets anders dan het ontstaan van een vorm. Beiden maken deel uit van de tijdloze cyclus van creatie.
Maar wat is dan leven? Waarvoor werken en leven we, en wat is de zin ervan?
Bekijk je het leven lineair, dan heeft het alleen een begin- en een eindpunt: ‘that’s it’. Dan zou het leven in één keer voorbij, of kapot, zijn. Maar is dat wel zo?
Bekijk je het leven cyclisch, dan is het een oneindige stroom die telkens van vorm verandert — zoals eb en vloed, de seizoenen, of de geboorte en dood van een dag. Vanuit een lineair perspectief eindigt het leven definitief bij de destructie van de vorm: de dood van een blad aan de boom, van een dag wanneer de zon ondergaat, of van het lichaam als het sterft.
Toch is dat een beperkt perspectief — vergelijkbaar met het idee, vroeger, dat de aarde plat was. Dat beeld bood destijds houvast voor topografie en reizen, maar was slechts een deel van de waarheid. Pas toen onze waarneming zich verruimde, ontdekten we dat de aarde rond is: de platte aarde bleek een tweedimensionale projectie van een driedimensionale werkelijkheid.
Zo is het ook met het leven. Voorbij het lineaire denken is het leven iets cyclisch dat telkens in een andere vorm terugkeert. De meesten van ons kunnen dit, met onze beperkte waarneming, nog niet zien — maar dat betekent niet dat het niet bestaat.
Doordenk je dit verder, dan geldt voor het lichaam hetzelfde als voor de platte aarde: het is een tijdelijke, driedimensionale projectie vanuit een hogere, tijdloze en ruimteloze dimensie. Bij het sterven wordt deze vorm losgelaten, waarna het leven — zonder lichaam — gewoon doorgaat. Mogelijk is elke dimensie op haar beurt weer een projectie van een nog hogere dimensie, tot in het oneindige. Hoe dan ook is het bemoedigend dat wetenschap en menselijk bewustzijn steeds meer kunnen waarnemen, waardoor ons perspectief zich blijft verruimen. En bovenal: het leven gaat gewoon door, zij het in een andere vorm.
De dood van een vorm geeft nieuwe ruimte en ervaringen om van, en met, nieuwgeboren vormen te leren. Soms wordt het oude losgelaten om je de kans te geven iets nieuws te ervaren of te creëren — of dat nu een gedachte, een overtuiging, een baan, een project, een dag, een jaar, een partner, vriend of een familielid betreft. Dus: dank je, dood… en geboorte…
Met de dood is het leven dus geenszins voorbij. Hoe hoopgevend is dat! Je bent niet ‘klaar’ wanneer je sterft — sterker nog, het leven is er altijd geweest: vóór je geboorte, na je geboorte, en na je dood. Het is nooit weggeweest.
Dat roept de vraag op: waar, of waarvoor, leef en werk je dan? Of misschien beter gezegd: hóe leef je, en hóe werk je, nu?
Naar mijn overtuiging is het leven hier niets anders dan een tijdelijke leerschool van pijnlijke, traumatische en vreugdevolle ervaringen, bedoeld om te groeien als ziel. Ons lichaam is daarbij niets anders dan een tijdelijk voertuig om aardse ervaringen op te doen en daarvan te leren als mens en als ziel.
Van wieg tot graf doen we diepgevoelde werk- en levenservaringen op waarvan we kunnen leren een beter mens te worden. Of we leren er niet van, stagneren in onze ontwikkeling, of worden er zelfs een minder goed mens van. Wat je zaait, is wat je oogst.
Het mooie is dat een oneindig leven ons telkens opnieuw de kans geeft om dit te realiseren. Ieder jaar, iedere dag, elk uur, elke minuut is een kans om te groeien in hóe je leeft en werkt — zodat je, met meer tevredenheid, innerlijke rust en positieve energie, vormgeeft aan je talenten.
Wil je ontdekken hoe je je werk en leven zinvoller maakt, en wat je daarin belemmert?
Kijk dan eens naar dit boek: Persoonlijk Inspirerend Leiderschap
Op het Leven!
Martin
