Tijdens mijn ontdekkingsreizen over de wereld ontving ik inspiratie uit onverwachte ontmoetingen die ik graag met je deel. Soms moet je (ver) weggaan om dichterbij te komen. Deze keer: ‘Een eenheidsreis in de ‘Chalice Well Garden’ in Glastonbury, UK.
Sommige tijden en plekken nodigen makkelijker uit om tot rust te komen en ‘beelden’ op te doen die ertoe doen. Zoals ik heb ervaren in de krachtige energieplek ‘The Chalice Well Garden’ in Glastonbury, Zuid-Engeland. Beelden die mij een sterke, nieuwe neurale verbinding gaven tussen mijn ogen, de aarde, de maan en de zon. Klinkt raar hè? Maar de beelden gaven me ontegenzeggelijk aan dat in wezen alles met alles verbonden is en dát dit bewustzijn een hele nieuwe richting van werken en leven geeft. Kijk maar:
Ik was net in de grotten van ‘Chedar Gorge’ geweest, waar plots het ‘Ave Maria’ uit speakers in de Moeder aarde klonk. In kan het eigenlijk niet beschrijven, maar ik voelde me diep geraakt. Na een uurtje reizen naar Glastonbury ging ik direct de tuin van de Chalice Well in waar natuurbronnen waren, gelegen op een zeer krachtige energieplek.
Ik besloot om ergens op een afgelegen plek in de tuin op mijn rug te gaan liggen en zette sjamanistische drummuziek aan op mijn oren. En ik liet me meegaan in een droom van beelden. En het begon heel simpel.
Eerder op de dag bij de grotten had ik een spleet in de rots gezien met een groot spinnenweb. De spin die een prooi aan het verorberen was, had een heel mooi web gesponnen. En spontaan kwam de volgende gedachte op: stel je nou eens voor dat in mijn hoofd, mijn hersenen, er een nieuw web wordt geweven van connecties die beter passen bij mijn nieuwe staat van zijn en leven nu?
Dat voelde goed en ik heb gevraagd of die nieuwe connecties gewoven konden worden door een soort van ‘spiderwoman’. Vervolgens zag ik vanuit de linker- en rechterhoek een driehoekige lijn die van links naar het midden schoof, en één die van rechts naar het midden schoof. Doordat ze bij elkaar in het midden kwamen, maakten ze een wieber-vorm, vertikaal. Dat bewoog een beetje en er kwam plots een oog in naar voren. En toen ik er langer naar bleef kijken, werd het oog de aarde en de aarde werd weer het oog. Beelden die op dezelfde plek elkaar afwisselden.
En toen kwam opeens een inzicht naar voren: stel je nou eens voor dat je met de ogen in de aarde kijkt, of de aarde in de ogen hebt. Wat doet dat dan?
Ik bleef erbij en liet het maar z’n eigen werk doen. En er kwam een nieuwe beeldenstroom. Over het oog in het midden kwam soort ooglid, maar een ooglid wat de vorm had van een sikkel van de maan die steeds voller werd. En als die voller werd, werd die weer minder. Alleen ging dat zo supersnel zoals bij een reptielenoog of insectenoog, waarbij het lid heel snel over het oog heengaat.
Het was alsof de maan heel snel aan en uit over dat oog heen ging. Maar tegelijkertijd werd de maan opeens de zon, en daarna gelijk de zon weer de maan. Zomaar over het beeld van het oog heen, wat ook weer de aarde was.
Dus het waren zo vier verschillende beelden die over elkaar heen schoven: het oog, de aarde, de maan en de zon. Zo verbonden met elkaar, allermaal op eenzelfde plek.
Die beeldenstroom ging een tijdje door. En toen dacht ik: hoe mooi zou het zijn als dit nieuwe bewustzijn van dat alles-met-elkaar-verbonden is (als we het maar zien met dit bewustzijnsoog) zich in mij ontpopt, nieuwe wortels kan krijgen in mijn hele systeem!
En toen vroeg ik of er denkbeeldig een nieuwe boom in mij kan gaan groeien als beeld om dit bewustzijn in mij te gronden en te verankeren. Ik hoopte op mijn favoriete Sequoiaboom, maar er kwam een appelboom en die groeide van boven naar beneden.
Het begon met een beeld van een bladerdak, toen takken met appels, naar een stam en de stam ging naar beneden naar groeiende wortels zie zo door mijn benen heen als het ware zo de grond ingingen.
Nadat ik dit had gezien, en wakker was geworden, ben ik gaan wandelen naar de twee cederbomen die iets verderop stonden. Ik ging tussen de twee bomen staan turend naar de verre vlakte voor me waar vroeger een meer geweest zou zijn. De plek waar ‘The Lady of The Lake’ uit de Arthurlegende vaak zou vertoeven. In mijn gedachten en vanuit mijn hart beeldde ik in dat ze er weer was. Ik vroeg haar mij die nieuwe wortels te geven en het nieuw bewustzijn van totale verbinding te verankeren en meer na te gaan leven en werken.
Deze diepgevoelde ervaring voelde als een nieuw spinnenweb in mijn brein. Alsof er nieuwe neurale connecties van bewustzijn in mijn hersenen waren gemaakt. Het maakte mij krachtiger om meer te kijken naar hoe we met zijn allen meer in verbinding met ons ware zelf en elkaar kunnen leven en vandaaruit ook te werken. Maar ook hoe we met de-aarde-in-onze-ogen en de ogen-in-onze-aarde, naar de aarde en de wereld kunnen kijken en wat ieder van ons daarmee doet of niet doet.
Ik kon toen niet bevroeden dat dit later onder andere gegronde wortels zou krijgen in mijn latere boek: Persoonlijk Inspirerend Leiderschap – voor effectief werken, zinvol leven én een betere wereld. Waarbij er juist gegronde inzichten, praktijksituaties, ‘tools’ en oefeningen staan om die verbinding in jezelf en met elkaar te maken.
Verras jezelf: zoek af en toe een energieplek op, ga rusten en visualiseer. Laat de beeldenstroom haar eigen natuurlijke werk doen en stel uitnodigende, spontane vragen en wie weet word je anders wakker met een nieuw begin wat je werk en leven verrijkt.
Goeie reis! Martin
© 2026: Martin Thoolen
#wereldinspiraties #worldinspirations #reisverhalenmartinthoolen #travelstoriesmartinthoolen #spirit #synchroniciteit #synchronicity #firstnations #persoonlijkinspirerendleiderschap #persoonlijkleiderschap #leadership #leadershipdevelopment #personalleadership #leiderschap #spiritueelleiderschap #spiritedleadership #executivecoaching #leiderschap #leiderschapsontwikkeling #teamcoaching #collectiefleiderschap #professionalcoaching #coaching #businesscoaching #psychologyofselves #voicedialogue #egozielspirit #egosoulspirit #ego #ziel ##healer #healing #shaman #awarenessatwork #martinthoolen
